Aşkı Gördüm Doğarken Ben

Annem ile Babama

Bir toz bulutu göz gözü görmüyor yanlarında birileri vardı oysa ki, neredeler şimdi. Beliriyor kızın yüzü erkeğin gözlerinde sadece kızın yüzü seçilmekte, erkeğin yüzü kızın gözlerinde sadece erkeğin yüzü seçilmekte. Kimsecikler yok ortada onlardan başka. Uzun uzun bakıştılar saniyeler oldu saatler, saatler oldu aylar, yıllar sonsuzluk oldu gözlerinde öylece kaldılar. Önce gözleri sevişti, sonra bedenleri soyuldu, kaldı ruhları çırılçıplak. Adem ile Havva misali olmayan bir ağaçtan yavaş yavaş üzerlerine düşen tomurcuklar. Düştüğü yerde açan bembeyaz çiçekler. Bembeyaz çiçekler bir de sis. Sadece ikisi bu koca şehirde. Sahip oldukları bir ruh ve bedenken, şimdi bir ruh da bir beden olan iki kişi. Tüm zamanlardan daha gerçek bir zaman. Ayrı dünyalarda ayrı insanlarla doğmuşken bu andan sonra asıl yaşama başladılar. Yine de sevdiler inadına sevdiler. Kaderi karşılarına alıp anlaşma yapmadan sevdiler. Bir şeyleri olduğu için değil de hiçbir şeyleri olmamasına rağmen sevdiler.

Aşkı gördüm doğarken ben.